Ben de, eşim de ilkokul mezunuyuz. Eşim konfeksiyon işçisi. 800 lira maaş alıyor, 600 lira kira ödüyoruz. Oğlumun hem okuması, hem tedavisi masraflı. Üniversitede koruyucu ilaç ve kullandığı antibiyotikler nedeniyle çok fazla hastaneye yatmadı. O statta kimseye bakmadım, koşarak oğluma gittim. Onun bana sıkı sık sarılışını hiç unutamıyorum. Ağlamayla gülme arasında gidip geldim tören boyunca. Emeklerimi, çabalarımı toplama günüydü, gülmem lazımdı. Ama buruk bir sevinçti benimki. Herkesten daha farklıydı. Oğlumla zor ve uzun bir yolculuk geçirdik. Oğlum aç yattı, biz de aç yattık. Evde tüpümüzün bile olmadığı günler hatırlıyorum. Kimi zaman oğlumun ayakları ıslanmasın diye onu sırtımda ilkokula taşıdım. Ne yoğun bakımı, ne de oğlumun çektiği acıları unutabilirim.



Nuran ÇAKMAKÇI